แด่พ.ต.พันธ์ศักดิ์ ทองสุข

วันนี้ตอนอ่านหนังสือพิมพ์ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับงานข่าวที่ตัวเองทำอยู่ก็เจอกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน  แน่นอนว่า หลังๆมานี่ เกิดเหตุทางใต้แทบไม่เว้นแต่ละวัน  แต่สิ่งที่วันนี้มันต่างออกไปคือ…

สะดุดกับชื่อที่เขียนอยู่…พ.ต.พันธ์ศักดิ์ ทองสุข

ชื่อนี้…

คุ้นยิ่งกว่าจะคุ้น…

ชื่อเดียวกับคนที่เราพึ่งเจอมาที่ยะหา…

ไม่เชื่อสายตา รีบหยิบสมุดจดเบอร์โทรศัพท์ัตัวเองขึ้นมา…เปิดดู…ไม่จริงน่าๆ… แต่ก็พบว่า…ชื่อเดียวกันเด๊ะ…

พี่คนนั้นที่เราเจอแล้วก็ไปสัมภาษณ์มาที่โรงเรียนบ้านยะหา

ไม่อยากเชื่อ…

อึ้งไปเลย…

เมื่อประมาณต้นเดือนที่แล้ว ลงไปทำข่าวความรุนแรงทางใต้ และก็เลือกไปที่ยะหา… จำได้ว่า ตอนที่ไปสัมภาษณ์อจ.ประสิทธิ์ที่รร.บ้านยะหา ก็ได้มีโอกาสเจอกับคุณพันธ์ศักดิ์โดยบังเอิญ เนื่องจากคุณสุรเดชเชิญพี่เขามาให้มาพูดคุยกับเรา

ก็นั่งสัมภาษณ์กันอยู่พักใหญ่ พี่เขาเป็นคนไนซ์มากนะ  พูดภาษาอังกฤษเก่งด้วย ตอนแรกเราก็งงๆว่าทำไมเขาถามว่าเรามาจากไหนในกรุงเทพ ที่แท้พี่เค้าก็บอกว่า พี่เค้าอยู่กรุงเทพมาค่อนชีวิตเหมือนกัน  เคยเรียนอยู่สวนกุหลาบ แล้วพี่เค้ายังเล่นมุขเกี่ยวกับรร.เขาอยู่เลย  ถ้าจำไม่ผิด ตอนพี่เค้าคุยกับนักข่าวญี่ปุ่นที่ไปด้วยกัน เหมือนพี่เค้าจะบอกว่าเค้าเคยไปญี่ปุ่นอยู่

ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่ตัวเองได้ลงไปชายแดนใต้ ซึ่งเป็นที่ๆตัวเองไม่เคยคิดว่าจะได้ไปในชีวิต  แต่พอได้ไปแล้ว ก็รู้สึกประทับใจในตัวทหารที่ประจำอยู่ทางใต้  พวกคุณเจ๋งมากๆ  พวกเราที่ใช้ชีวิตอย่างสบายอยู่กรุงเทพฯ หลายๆคนไม่รู้หรอกว่า ชีวิตคนในพื้นที่เป็นอย่างไร  ตัวเองทำงานข่าวเห็นข่าวทางใต้อยู่บ่อยๆ ก็ไม่เท่ากับตอนได้ลงไปเห็นพวกพี่ๆทหารทางใต้ทำงานกันจริงๆ  บอกได้คำเดียวว่า ประทับใจมาก และ พี่ๆทหารนี่น่ายกย่องนะ จำได้ว่าบอกพี่เค้าไปเหมือนกันว่าเนี่ย ได้มาเห็นจริงๆแล้วประทับใจพี่ๆทหารมาก

ครั้งนี้…อยากบอกว่า เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้ให้กับการเสียชีวิตของคนที่ ญาติก็ไม่ใ่ช่ และได้เจอกันแป๊บเดียว

เสียใจที่ ตอนนั้นที่พี่เค้าเมลรูปที่จะใช้เรื่องงานมาให้แล้วไม่ได้เมลตอบไปขอบคุณซักที ก็กะว่าจะเมลตอบไปขอบคุณแต่ก็ไม่ได้เมลซักที จริงๆกะว่าจะเมลอยู่วันสองวันนี้ แต่ก็มาเกิดเหตุขึ้น… ถ้าเราเมลไปตอนนี้ พี่เขาคงไม่ได้อ่านแล้วสินะ

แล้วเมื่อสามวันก่อน มีคนแอดเฟสบุ๊คมา… คิดว่าน่าจะเป็นพี่เค้าแหล่ะ…แต่ตอนนั้นไม่แน่ใจ ชื่อนามสกุลเดียวกัน แต่รายละเอียดบางอย่างเหมือนไม่ใช่ เลยไม่แน่ใจไม่ได้แอคเซ็บไป..จนวันนี้มาลองกดดู เข้าไป…ก็เมลเดียวกัน… คงใช่แหล่ะ… แล้วมาคิดดูว่า สามวันที่แล้ว…ก็เป็นวันก่อนที่พี่เค้าจะเสียชีวิตวันหนึ่ง…คิดแล้วอึ้ง…

มาคิดดู…ในอินบ๊อกซ์เราตอนนี้ก็มีเมลพี่เค้าที่เคยส่งมาเรื่องงานอยู่  ในคอมที่ทำงานก็ยังมีไฟล์เสียงที่อัดไว้ตอนสัมภาษณ์เขาอยู่  แล้วเฟสบุ๊คเขาอีก… ไม่อยากเชื่อว่า คนๆนี้ตอนนี้เค้าไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว  ตอนเราเจอเค้าพี่เค้าก็ดูแข็งแรงดีอยู่นี่นา เรายังคิดว่า พี่เค้าเป็นคนเก่งและรู้สึกว่าคนๆนี้ต้องมีอนาคตไกลแน่ๆ

เราก็เป็นแค่คนที่ได้มีโอกาสรู้จักและเจอพี่เขาแค่แวบเดียว แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่รู้สึกใจหายมาก แล้วก็เสียใจมากด้วยกับสิ่งที่เกิดขึ้น

รู้งี๊น่าจะตอบเมลไปขอบคุณเขาเร็วกว่านี้…

ไม่อยากนึกเลยว่า ขนาดเราซึ่งเป็นคนห่างๆ ยังเสียใจ แล้วครอบครัวเขาจะเสียใจขนาดไหน

เห็นข่าวทางทีวี งานศพพี่เขา เห็นครอบครัวเขา แล้วสะเทือนใจ

เห็นรูปพี่เค้าทางทีวี… เหมือนตอกย้ำว่า คนๆนี้จริงๆด้วยที่เราไปเจอมาจริงๆ

วันนี้โทรไปหาคุณสุรเดช ฝากบอกแสดงความเสียใจเรื่องนี้…

แล้วเมื่อกี๊อ่านในเว็ปว่าจริงๆแล้วพี่เค้าจะได้เลื่อนตำแหน่งและย้ายไปนครศรีธรรมราชปลายเดือนนี้… อ่านแล้วยิ่งอึ้ง… ทำไมต้องเกิดเหตุเมื่อวานนี้ขึ้นมาด้วย… อีกนิดเดียวพี่เขาก็กำลังจะไ้ด้ย้ายไปอีกที่แล้ว…

จำได้ว่า วันนั้นที่โรงเรียนบ้านยะหา ครูประสิทธิ์ถ่ายรูปเก็บไว้ มีพี่เค้าอยู่ในรูปด้วย ครูยังไม่ได้ส่งมาให้ เดี๋ยวเราลองโทรไปถามดีกว่า… อยากเก็บไว้เป็นที่ระลึก

อยากไปร่วมงานศพพี่เค้านะ… ถ้าอยู่กรุงเทพจะไปแน่ๆ แต่นี่อยู่นครศรีธรรมราช แถมเราอาทิตย์หน้าต้องไปทำงานที่ภูเก็ตทั้งอาทิตย์…  คงต้องส่งใจไปแทน…

สุดท้ายอยากบอกคุณพันธ์ศักดิ์ว่า ขอบคุณจริงๆ ที่คุณเสียสละปฏิบัติหน้าที่เพื่อคนไทยจำนวนมากทั้งที่อยู่ในและนอกพื้นที่ ครั้งนั้นที่ได้เจอคุณ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นทหารทางใต้ทำงานกันจริงๆ ขอบคุณที่วันนั้นพวกพี่ๆทหารเสียสละเวลามาดูแลความปลอดภัยให้พวกเรา  ประทับใจมาก และถึงแม้ว่า ตอนนี้คุณพันธ์ศักดิ์ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว ถึงถ้าหนูโทรไปหรือเมลไป ก็คงไม่มีคนตอบแล้ว  แต่ว่า ในฐานะที่ถึงแม้หนูจะได้เจอพี่ในระยะเวลาสั้นๆ  แต่…พ.ต.พันธ์ศักดิ์ ทองสุข หรือที่หนูเรียกว่า คุณพันธ์ศักดิ์ บ้าง พี่พันธ์ศักดิ์บ้าง ก็จะเป็นคนที่หนูไม่มีวันลืมนะคะ

หนึ่งในคนที่เสียใจกับการจากไปของพ.ต. พันธ์ศักดิ์ ทองสุข